Τετάρτη, 25 Ιουλίου 2012

ΜΗΝ ΨΑΡΩΝΕΤΕ ΑΠΟ ΤΑ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΙΣΤΙΚΆ ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΑ ΠΟΥ ΑΦΟΡΟΥΝ ΤΟ ΙΡΑΝ. ΕΙΝΑΙ ΟΛΑ ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΜΕΝΑ ΚΑΙ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΖΟΥΝ ΤΗΝ ΚΟΙΝΗ ΓΝΩΜΗ.. ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΝΑ ΠΩ ΟΤΙ ΔΙΑΜΟΡΦΩΝΟΥΝ ΤΗΝ ΚΟΙΝΗ ΓΝΩΜΗ ΓΙΑ ΝΑ ΝΟΜΙΖΕΙ ΠΑΛΙ
ΟΤΙ ΟΙ ΚΑΛΟΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ ΘΑ ΣΩΣΟΥΝ ΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ ΑΠΟ ΤΟΥς ΚΑΚΟΥς ΙΡΑΝΟΥς..
ΟΠΩς ΚΑΚΟΙ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΤΟΥς ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΥς ΟΛΟΙ ΟΙ ΛΑΟΙ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΟΛΩς ΤΥΧΕΩς
ΕΧΟΥΝ ΚΑΙ ΤΟ 70% ΤΟΥ ΠΕΤΡΕΛΑΙΟΥ ΠΑΓΚΟΣΜΙΩς....! ΟΠΩς ΕΠΙΣΗς ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΕΤΡΕΛΑΙΟ ΜΕΙΩΝΕΤΑΙ ΣΥΝΕΧΩς.
ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΡΧΙΣΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΝΑ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΑΠΟ ΨΗΛΑ! ΝΑ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΜΕ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΤΗΝ ΜΕΓΑΛΗ ΕΙΚΟΝΑ ΣΕ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΕΠΙΠΕΔΟ..
ΓΙΑΤΙ Σ'ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΖΩΗ ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΥΧΑΙΟ. 
"Ο άνθρωπος έχει τρία γεγονότα στη ζωή του: γεννιέται, ζει, πεθαίνει. Δεν το συνειδητοποιεί όταν γεννιέται, υποφέρει όταν πεθαίνει και ξεχνάει να ζήσει."

Σάββατο, 4 Σεπτεμβρίου 2010

80ς.....

H αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πώς καταφέραμε να επιβιώσουμε.
Ήμαστε μια γενιά σε αναμονή: περάσαμε την παιδική μας ηλικία περιμένοντας. Έπρεπε να περιμένουμε δύο ώρες μετά το φαγητό πριν κολυμπήσουμε, δύο ώρες μεσημεριανό ύπνο για να ξεκουραστούμε και τις Κυριακές έπρεπε να μείνουμε νηστικοί όλο το πρωί για να κοινωνήσουμε. Ακόμα και οι πόνοι περνούσαν με την αναμονή.
Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί.
Εμείς ταξιδεύαμε σε αυτοκίνητα χωρίς ζώνες ασφαλείας και αερόσακους. Κάναμε ταξίδια 10 και 12 ωρών, πέντε άτομα σε ένα Φιατάκι και δεν υποφέραμε από το «σύνδρομο της τουριστικής θέσης». Δεν είχαμε πόρτες, παράθυρα, ντουλάπια και μπουκάλια φαρμάκων ασφαλείας για τα παιδιά. Ανεβαίναμε στα ποδήλατα χωρίς κράνη και προστατευτικά, κάναμε ωτο-στοπ, καβαλάγαμε μοτοσικλέτες χωρίς δίπλωμα. Οι κούνιες ήταν φτιαγμένα από μέταλλο και είχαν κοφτερές γωνίες.
Ακόμα και τα παιχνίδια μας ήταν βίαια. Περνάγαμε ώρες κατασκευάζοντας αυτοσχέδια αυτοκίνητα για να κάνουμε κόντρες κατρακυλώντας σε κάποια κατηφόρα και μόνο τότε ανακαλύπταμε ότι είχαμε ξεχάσει να βάλουμε φρένα. Παίζαμε «μακριά γαϊδούρα» και κανείς μας δεν έπαθε κήλη ή εξάρθρωση.
Βγαίναμε από το σπίτι τρέχοντας το πρωί, παίζαμε όλη τη μέρα και δεν γυρνούσαμε στο σπίτι παρά μόνο αφού είχαν ανάψει τα φώτα στους δρόμους. Κανείς δεν μπορούσε να μας βρει. Τότε δεν υπήρχαν κινητά. Σπάγαμε τα κόκαλα και τα δόντια μας και δεν υπήρχε κανένας νόμος για να τιμωρήσει τους «υπεύθυνους». Ανοίγανε κεφάλια όταν παίζαμε πόλεμο με πέτρες και ξύλα και δεν έτρεχε τίποτα. Ήταν κάτι συνηθισμένο για παιδιά και όλα θεραπεύονταν με λίγο ιώδιο ή μερικά ράμματα. Δεν υπήρχε κάποιος να κατηγορήσεις παρά μόνο ο εαυτός σου. Είχαμε καυγάδες και κάναμε καζούρα ο ένας στον άλλος και μάθαμε να το ξεπερνάμε χωρίς να μας δημιουργούνται ψυχολογικά τραύματα.
Τρώγαμε γλυκά και πίναμε αναψυκτικά, αλλά δεν ήμασταν παχύσαρκοι. Ίσως κάποιος από εμάς να ήταν χοντρός και αυτό ήταν όλο.
Μοιραζόμασταν μπουκάλια νερό ή αναψυκτικά ή οποιοδήποτε ποτό και κανένας μας δεν έπαθε τίποτα.
Καμιά φορά κολλάγαμε ψείρες στο σχολείο και οι μητέρες μας το αντιμετώπιζαν πλένοντάς μας το κεφάλι με ζεστό ξύδι.
Δεν είχαμε Playstations, Nintendo 64, 99 τηλεοπτικά κανάλια, βιντεοταινίες με ήχο surround, υπολογιστές ή Ιnternet. Εμείς είχαμε φίλους. Κανονίζαμε να βγούμε μαζί τους και βγαίναμε. Καμιά φορά δεν κανονίζαμε τίποτα, απλά βγαίναμε στο δρόμο και εκεί συναντιόμασταν για να παίξουμε κυνηγητό, κρυφτό, αμπάριζα, μέχρι εκεί έφτανε η τεχνολογία.
Περνούσαμε τη μέρα μας έξω, τρέχοντας και παίζοντας. Φτιάχναμε παιχνίδια μόνοι μας από ξύλα. Χάσαμε χιλιάδες μπάλες ποδοσφαίρου. Πίναμε νερό κατευθείαν από τη βρύση, όχι εμφιαλωμένο και κάποιοι έβαζαν τα χείλη τους πάνω στη βρύση. Κυνηγούσαμε σαύρες και πουλιά με αεροβόλα στην εξοχή, παρά το ότι ήμασταν ανήλικοι και δεν υπήρχαν ενήλικοι για να μας επιβλέπουν. Θεέ μου!
Πηγαίναμε με το ποδήλατο ή περπατώντας μέχρι τα σπίτια των φίλων και τους φωνάζαμε από την πόρτα.. Φανταστείτε το! Χωρίς να ζητήσουμε άδεια από τους γονείς μας, ολομόναχοι εκεί έξω στο σκληρό αυτό κόσμο! Χωρίς κανέναν υπεύθυνο! Πώς τα καταφέραμε;
Στα σχολικά παιχνίδια συμμετείχαν όλοι και όσοι δεν έπαιρναν μέρος έπρεπε να συμβιβαστούν με την απογοήτευση. Κάποιοι δεν ήταν τόσο καλοί μαθητές όσο άλλοι και έπρεπε να μείνουν στην ίδια τάξη. Δεν υπήρχαν ειδικά τεστ για να περάσουν όλοι. Τι φρίκη!
Κάναμε διακοπές τρεις μήνες τα καλοκαίρια και περνούσαμε ατέλειωτες ώρες στην παραλία χωρίς αντηλιακή κρέμα με δείκτη προστασίας 30 και χωρίς μαθήματα ιστιοπλοΐας, τένις ή γκολφ. Φτιάχναμε όμως φανταστικά κάστρα στην άμμο και ψαρεύαμε με ένα αγκίστρι και μια πετονιά.
Ρίχναμε τα κορίτσια κυνηγώντας τα για να τους βάλουμε χέρι, όχι πιάνοντας κουβέντα σε κάποιο chat room και γράφοντας ; ) : D : P
Είχαμε ελευθερία, αποτυχία, επιτυχία και υπευθυνότητα και μέσα από όλα αυτά μάθαμε και ωριμάσαμε. Δεν θα πρέπει να μάς παραξενεύει που τα σημερινά παιδιά είναι κακομαθημένα και χαζοχαρούμενα.
Αν εσύ είσαι από τους «παλιούς». συγχαρητήρια! Είχες την τύχη να μεγαλώσεις σαν παιδί.

ΓΕΛΙΟ - ΔΑΚΡΥΑ...

Δε θα άλλαζα ποτέ το γέλιο της καρδιάς μου,με όλα τα πλούτη του κόσμου...
Ούτε θα ήμουν ικανοποιημένος με το να μεταλλάσω τα δάκρυά μου....
Φλογερή μου ελπίδα είναι,ότι όλη μου η ζωή θα αποτελείται από:ΔΑΚΡΥΑ ΚΑΙ ΓΕΛΙΟ....
ΔΑΚΡΥΑ που εξαγνίζουν την καρδιά μου και μου αποκαλύπτουν το μυστικό και το μυστήριο της ζωής....
ΓΕΛΙΟ που με φέρνει πιο κοντά στους συνανθρώπους μου....
ΔΑΚΡΥΑ που με κάνουν να αισθάνομαι τους πονεμένους....
ΓΕΛΙΟ που συμβολίζει τη χαρά,για την ίδια την ύπαρξή μου!!!!!!!!!!!!!!!!!

ΠΑΟΚ ΓΕΝΕΣΙς

"Π.Α.Ο.Κ. ΓΕΝΕΣΙΣ"

Μια χούφτα ανθρώποι, από την Πόλη

Είχαν σημαία την προσφυγιά τους όλοι

Γι αυτό καθίσαν όλοι μαζί

Στο όραμά τους δώσανε μορφή


Μαύρο εδώσαν για την σκλαβιά

Άσπρο για την ελπίδα που ‘χαν στην καρδιά

Άσπρο και μαύρο στο έμβλημά του

Π.Α.Ο.Κ. είπαν θα ‘ναι το όνομά του


Ο αϊτός σημαία όλων

Κληρονομιά των περασμένων χρόνων

Του Βυζαντίου, της προσφυγιάς

Του Αλεξάνδρου και της Αγιάς Σοφιάς


Στη Σαλονίκη, η βάση του

Στο Συντριβάνι η πρώτη έδρα του

Μα το 50΄ είπε ο λαός

Και έτσι στην Τούμπα εχτίστη ο ναός


Στην Τούμπα γράψαμε ιστορία

Τρόπος ζωής για μας ιδεολογία

Ο Π.Α.Ο.Κ. είναι ο οδηγός μας

Σε χαρές και λύπες ο μόνος αδερφός μας

Ύμνος για μας η λευτεριά

Μα ο Π.Α.Ο.Κ. γεννήθηκε μες την σκλαβιά

Στα αποκαΐδια των περασμένων χρόνων

Που τώρα σκλαβωμένα μαραζώνουν


Μα πάλι με χρόνια με καιρούς

Πάλι δικά μας είναι

Πάλι με χρόνια με καιρούς

Πάλι δικά μας είναι

Κυριακή, 16 Μαΐου 2010

Η ΡΩΓΜΗ

Μια γριά κινέζα κουβαλούσε νερό με δυο μεγάλα δοχεία, κρεμασμένα στους ώμους της. Το ένα δοχείο ήταν άψογο και μετέφερε πάντα όλη την ποσότητα νερού. Το άλλο είχε μια ρωγμή και στο τέλος της διαδρομής από το ρυάκι στο σπίτι έφθανε μισοάδειο.
Έτσι για δύο ολόκληρα χρόνια η γρια κουβαλούσε καθημερινά μόνο ενάμισι δοχείο νερό στο σπίτι. Το τέλειο δοχείο ένοιωθε περήφανο ενώ το ραγισμένο δυστυχισμένο και ντροπή για την ατέλειά του. Κάποια στιγμή αποφάσισε να μιλήσει στη γριά.
«Ντρέπομαι τόσο για τον εαυτό μου και σου ζητώ συγνώμη, γιατί 2 χρόνια τώρα μεταφέρω το μισό νερό λόγω της ρωγμής μου και εξ΄ αιτίας μου κοπιάζεις άδικα».
Η γρια χαμογέλασε: «Παρατήρησες ότι στο μονοπάτι υπάρχουν λουλούδια μόνο στη δική σου πλευρά και όχι στη μεριά του άλλου δοχείου; Πρόσεξα την ατέλειά σου και την εκμεταλεύτηκα. Φύτεψα σπόρους στην πλευρά σου και συ τους πότιζες. Δυο χρόνια τώρα μαζεύω λουλούδια και στολίζω το τραπέζι μου. Αν δεν ήσουν εσύ, αυτή η ομορφιά δε θα λάμπρυνε το σπίτι μου!»
Βέβαια δεν ήταν μόνον η ατέλεια του δοχείου που το έκανε ξεχωριστό, αλλά και η ιδιαίτερη ικανότητα της γριάς να διακρίνει και να χρησιμοποιήσει την αδυναμία του.
Ο καθένας μας έχει «ρωγμές», που μπορεί να γίνουν χρήσιμες και να ομορφύνουν τη ζωή μας.
Κάθε «ρωγμή» μπορεί να κάνει τη ζωή μας πιο πλούσια και πιο ενδιαφέρουσα, αρκεί να βρει κάποιος την ομορφιά που μπορεί να δώσει η ατέλειά μας.
«Ραγισμένοι» φίλοι,
Μην ξεχνάτε να σταματάτε στην άκρη του δρόμου και να απολαμβάνετε το άρωμα των λουλουδιών που φυτρώνουν στη μεριά σας.
Αν ο καθένας μας μετέτρεπε σαν την κινέζα γριά, τις ατέλειες του διπλανού του σε κάτι χρήσιμο και όμορφο, σίγουρα ο κόσμος μας θα ήταν καλυτερος.

Πέμπτη, 6 Μαΐου 2010